گشت و گذار در سوسیالیزم و سرمایه‌داری

درسدن، آلمان شرقی، ۱۹۷۷

بالا رفتن قیمت جهانی قهوه به این معنا بود که دولت سوسیالیست آلمان شرقی قادر به تأمین قهوه مورد نیاز مردم نبود. آنها در ابتکاری جالب محصولی به نام «کافی میکس» که محتوی فقط ۵۱ درصد قهوه بود را به مردم غالب کردند. مردم قهوه خور آلمان خشمگین شده و تظاهرات کردند.

کافی میکس آلمان شرقی، حاوی ۴۹ درصد کاسنی و شکر و چاودار و دیگر افزودنی‌ها

 

برلین، ۱۹۹۰

پس از تظاهرات گسترده مردم، حکومت سوسیالیست آلمان شرقی متلاشی شد و همه آلمان زیر پرچم نظام سرمایه داری یا کاپیتالیزم قرار گرفت. خبرنگارانی که به بخش شرقی دیوار برلین اعزام میشدند با تعجب به ماشینی نگاه می‌کردند که همه خیابان ها را اشغال کرده بود: ترابانت!

ترابانت

ترابانت ماشینی دودر با بدنه ای از پلاستیک سخت و ۲۶ اسب بخار قدرت و ماکزیمم سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت و شتاب صفر تا صد ۲۱ ثانیه بود. در طول ۳۴ سال تولید مداوم این ماشین کوچکترین تغییری در مشخصات آن ایجاد نشد ولی با اینحال مردم برای خرید آن ممکن بود چندین سال در لیست انتظار منتظر بمانند. حال آنکه در آن طرف دیوار برلین میتوانستید ماشین‌های مدرن متنوعی چون پورشه، بنز، ب ام و، آئودی و فولکس واگن با موتورهای چهار زمانه و سیستم تهویه و سیستم صوتی و قدرتهای بالای ۱۷۰ اسب بخار را از هر فروشگاهی خریداری کنید.

از جمله ماشینهایی که در سال ۱۹۹۰ در آلمان غربی میشد خرید

 

تهران، ۱۳۸۷

دولت محمود احمدی نژاد طرحی را به تصویب میرساند که به موجب آن وزارت مسکن و شهرسازی اقشار کم درآمد را صاحب خانه می‌کرد. نام این طرح مسکن مهر بود و اگرچه از همان ابتدا با حاشیه های سیاسی فراوانی همراه بود اما احمدی نژاد با پافشاری بر آن قصد داشت شعارهای انتخاباتی خود را در حمایت از محرومان تحقق ببخشد.

کرمانشاه، ۱۳۹۶

در جریان زلزله ۷/۳ ریشتری کرمانشاه عکسی منتشر شد که در نهایت به بلندگویی برای مخالفان طرح مسکن مهر تبدیل شد:

مقاومت ساختمان‌های بخض خصوصی در برابر سستی ساختمان‌های مسکن مهر

خانه سمت راست توسط بخش خصوصی و خانه سمت چپ توسط دولت ساخته شده اند. اگرچه جناح های سیاسی تقصیر را به گردن یکدیگر می‌اندختند اما اعتماد مردم به کلیت طرح‌های حمایتی دولتی برای چندمین بار پیاپی خدشه دار شد.

 

نیویورک، ۲۰۱۱

جمعی از جوانان امریکایی در اعتراض به تقسیم ناعادلانه ثروت جنبشی را تشکیل میدهند تا بورس وال استریت، بزرگترین بورس دنیا را اشغال کنند. امریکا آزادترین بازار دنیا را در اختیار دارد. به گونه‌ای که با وجود ثروتمندترین کشور دنیا بودن، تنها کشور توسعه یافته است که بیمه همگانی و دانشگاه رایگان ندارد. نظام آموزشی و نظام سلامتی و حتی لابی‌گری‌های سیاسی امریکا توسط بخش خصوصی و به صورت بازار رقابتی اداره می‌شود. از جمله مطالبات جنبش تسخیر وال استریت، دانشگاه رایگان، بیمه رایگان و ممنوعیت دخالت سرمایه‌داران در انتخابات‌ها بوده اما پلیس به خشونت متوسل شده و معترضین را متفرق یا دستگیر می‌کند.

 

کوپرتینو، امریکا، ۲۰۱۴

 تیم کوک ساعت هوشمند اپل را معرفی کرد: اپل واچ. ساعتی زیبا با بهترین امکانات ولی بدون هیچگونه کاربرد ضروری. این ساعت در حالی رونمایی شد که گزارشاتی مبنی بر دخالت غیر مستقیم اپل در استخدام ۱۰۶ کودک در کارخانه‌های تولیدی‌اش در چین منتشر شد. بار دیگر نظام سرمایه‌داری، آینده و دسترنج کودکان و محرومان زیادی را فدای تولید کالایی می‌کرد که هیچ ضرورتی در استفاده از آن وجود ندارد. اپل در نهایت توانست بیست میلیون از این ساعت‌ها را در سال ۲۰۱۵ بفروشد.

تیم کوک در حال ارائه اولین ساعت اپل

چهره واقعی یک بازنده

پاهای بارتوژ هوزارسکی، تور دو فرانس، ۲۰۱۴

سال ۲۰۱۴ بارتوژ هوزارسکی دوچرخه سوار لهستانی عکس پاهای خود را در پایان مرحله هجدهم تور دو فرانس منتشر کرد. او نفر سی و یکم این مرحله بود و در پایان به رتبه شصت و هشتم رسید.

همذات پنداری کردن با برنده هایی چون استیو جابز، ایلان ماسک و لیونل مسی برای ما بسیار راحت است. اما شاید لازم باشد داستان های بیشتری درباره شکست ها بدانیم. شاید لازم است بدانیم علیرغم تمام داستانهای زیبای موفقیت، این هم ممکن است که باوجود باد کردن رگ های پاهایتان، نفر شصت و هشتم شوید. برای تشویق افراد به سختکوشی، لازم نیست شکست ها و تلاشهای بی حاصل را پنهان کنیم.

 

واپیتی

گوزنه یا موس یا هرچی... از تو ویکیپدیا میشه اینو راحت فهمید. اما چقدر تنهایی و دلتنگی این گوزن یا موس یا هرچی جذابه. آخه مگه چقدر میشه شادی و مثبت اندیشی و بگوبخندها و دورهمی ها رو تحمل کرد؟ میان میگن غمگین بودن طبیعیه ایرادی نداره و هرکسی بالاخره یه وقتایی احساس تنهایی میکنه ولی تموم میشه میگذره. اما من خود دلتنگی رو دوست دارم. هرقدر بیام این علاقه ام رو باز کنم و توضیحات اضافی بدم فایده نداره. فقط به این تابلو نگاه کنید... 

 

واپیتی، جان باور، ۱۹۱۷

 

احساس دلتنگی با اعماقم عجین شده و من مطمئنم تنها نیستم. هستن کسایی که مثل من دلشون میخواست یه گوزن یا موس یا هرچی باشن تنها تو یه جنگل پر ستاره.